‘ నిన్న లేని అందమేదో’ (24)-వేదాంతం శ్రీపతి శర్మ

22 ఆగ 2009 1 వ్యాఖ్య

by srikaaram in శ్రీ-రచనలు

లోయ దగ్గరకి వెళ్లేసరికి శరత్ బాగా అలసిపోయాడు. విశ్రాంతి కోసం గదులు వెతికి చివరికి ఒక గెస్ట్ హవుస్ మేడ మీద ఒక గది సంపాదించి భోజనం చేసి సాయంత్రం చీకటి పడే వేలకి పిట్ట గోడ మీద కాలు పెట్టి అలవాటైన ఆకాశం లోకి చూస్తూ కూర్చున్నాడు. ఆ గెస్ట్ హవుస్ ఎవరో చక్కని ప్రదేశంలోనే కట్టారు. దూరంగా ఒక నది పాయ అలా ప్రవహిస్తోంది. చంద్రుని కాంతి అందులో చిత్రంగా ప్రతిబింబిస్తున్నది. వాన బాగా కురిసి వెలిసింది. ‘సార్…’, ఎవరో వెనుకనుండి అంటున్నారు.
‘ ఏమి కావాలి? ‘
‘ ఏమి లేదు సార్…’
అటు తిరగలేదు శరత్. ‘ నాకిప్పుడు తినేందుకేమీ అక్కరలేదు. రాత్రి చూద్దాం…’
‘ అది కాదు సార్…’
విసుగ్గా అటు తిరిగాడు. అక్కడ ఉన్నది ‘ ఆదుర్దా ‘. సంచీ తగిలించుకుని ఉన్నాడు. ఇద్దరూ ఒకే సారి అన్నారు, ‘అరే! ‘
‘ సార్, మీరు ఇంటికి వెళ్లిపోయారనుకున్నాను. ఇక్కడే ఉన్నారా?’
‘ లేదు ఆదుర్దా గారూ, అలసిపోయానని ఉండిపోయాను. మీరేంటి?’
అతను పిట్ట గోడ మీద చిన్నగా ఆనుకున్నాడు.
‘ నేను వానలో తడిసిపోయాను సార్. నేనూ వెళ్లలేకపోయాను. ఇక్కడ కొద్దిగా ఈ రాత్రికి తల దాచుకుందామని కింద అడిగాను. పొమ్మన్నారు. ఆ వాచ్మన్ ఎవరో ఇలా పైన ఒక సారు దిగారు, అడిగి చూడమంటే ఇక్కడికి వచ్చాను. నేను గదిలోకి రాను లెండి. ఇలా ఈ డాబా మీద పడుకుంటాను. ‘
శరత్ సిగరెట్ తీశాడు. ముట్టించి అతనికీ ఒకటి అందించాడు.
‘ ఆదుర్దా గారూ, నన్ను అవమానించకండి. ప్రకృతి ఒడిలోకి కవల పిల్లల్లాగా ఊడి పడ్డాం. కాకపోతే మరల ఇలా ఎందుకు కలుసుకుంటాం? పైగా నాకూ తోచదు. మీరూ నాతోనే ఉండండి. ‘
ఆదుర్దా శరత్ ను చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
‘ కూర్చోండి. ఏదైనా చెప్పండి. అలా చూడండి. ఏమీ అనిపించటం లేదా?’
ఆదుర్దా అక్కడున్న మరో కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

‘ ఏమిటో శరత్ గారూ, నా ముందు ఎవరైనా ఒక చక్కని విషయం మీద తప్పుగా వ్యాఖ్యానం చేస్తే తీవ్రంగా ఖండించి పోట్లాడేవాడిని. అదేంటో ఆ రోజులు వెళ్లిపోయాయి. ఒకప్పుడు ఆశువుగా ఎన్నో చెప్పే వాడిని. నేను ఓ గొప్ప రచయితని అనే గట్టిగా నమ్మేవాడిని…’
‘ అదేంటి? నమ్మటం ఎందుకు? కారా?’
‘ కాను. ఎవడైనా ముందు మనిషి. తరువాత రచయితో లేక కవో లేక పండితుడో…’
‘ మీరు ఎందుకో బాధలో ఉన్నట్లున్నారు ‘
‘ ఈ శరీరం ఉంది చూశారూ, ఇది మహా మోసం. దీని పోషణకే ముప్పావు జీవితం గడిచిపోతుంది. సమాజాన్ని నేను ప్రశ్నించాలన్నా ఈ సమాజం నాకు తిండి పెట్టాలి! ‘
‘ కరెక్ట్!’
‘ కంటిలో నలుసు పడ్డప్పుడు ఎదురుగా ఏడుకొండలవాదు వచ్చి నిలబడ్డా ఏమీ చేయలేము. ఆ నలుసును ఊదేసి అదుగో కళ్లు తెరు అనే వాడే దేవుడు! ‘
‘ నలుసు? ‘
‘ నలుసా…అదీ అది ఏమిటి?’
‘ అది సృష్టిలోని భాగం కాదా?’
‘ నిజమే. ఇది చిత్రంగా ఉంది. ఆలొచించాలి. ‘
‘ మీ నలుసు ఇంతకీ ఏమిటి? ‘
‘ వదిలేయండి. తరువాత మాట్లాడుకుందాం. ఆ నీటిలో చక్కని ప్రతిబింబం కనిపిస్తోంది. అయితే మీరన్నట్లు మబ్బు ఒకటి అడ్డు వస్తే ఆ కాంతి మరింత విరజిమ్మి మరో దృశ్యం కనిపిస్తోంది…’
‘ ఇందులో నేనేమన్నాను?’
‘ నలుసు. ఏదో అడ్డం రావాలి. నిజమే. అదే జీవితం! ‘
‘ అబ్బో! క్షణంలో ఎక్కడికో వెళ్లిపోయారు. ‘
అతను అలా ఎందుకో చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
‘ చెప్పండి ‘
‘ ఆకాశానికి ఈ నది ఎంత చక్కగా అద్దం పడుతోంది? ‘
‘ అంత ఆకాశానికా?’
‘ కాదు. నేను నది గురించి చెప్పటం లేదు. మన మనస్సుల గురించి అంటున్నాను. ఈ చిన్న చోటులో ఎన్ని భావాలు?’
శరత్ ఆలోచించాడు. ఆలోచన బాగుంది.
‘ ఇంటిలో అద్దం ముందు చాలా సేపు నిలబడతారన్న మాట!’
అతను నవ్వాడు. ఎందుకో నవ్వుతూ నవ్వుతూ ఆగిపోయాడు. సిగరెట్ పడేశాడు.
‘ అద్దం ముందు నిలబడి కూడా అందమైన ఆలోచనని తప్ప మరొకటి చూడలేనివాడు కవి…’, మెల్లగా అన్నాడు, ‘…అద్దం ముందు నిలబడి కూడా అందమైన ఆలోచనను తప్ప మరొకటి చూడలేని వాడు కవి. అద్దం ముందు నిలబడే వయసు లేదు, అబధ్ధాన్ని నిలదీసే మనసూ లేదు. ఆలోచనలు పెరగటం వలన వయసు వచ్చేస్తుందో లేక వయసు మీద ఆలోచనలు మీద పడతాయో తెలియదు…నాకూ వయసు వచ్చేసింది శరత్ గారూ! ‘
దూరంగా ఎవరో నిప్పు వెలిగించినట్లున్నారు. అలా పొగ ఆ గుబుర్లలోంచి పైకి వస్తోంది. గాలి చల్లగా వీస్తోంది…

~~~***~~~

( తరువాయి భాగం త్వరలోనే )