‘నిన్న లేని అందమేదో’ (18)-వేదాంతం శ్రీపతి శర్మ

17 జూలై 2009 1 వ్యాఖ్య

by srikaaram in శ్రీ-రచనలు

అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. నదిలోని నీటి మీద మెల్లగా అడుగులు వేస్తున్నా ఎందుకో ఏమీ కావటం లేదు. కింద ఉన్నది నీళ్లా లేక ఏవైనా రాళ్లు ఉన్నాయా? ఏమో…ఎక్కడో ఒక ముసలి వారెవరో ఏదో విన్న పాట లాగా ఉంది, చక్కగా పాడేస్తున్నాడు. ఎవరో తెలియటంలేదు.ఇంతకీ ఆవలి ఒడ్డుకు ఇలానేనా వెళ్లటం? నీటి మీద నడకేమిటి? నీళ్లలో ఏవో ప్రతిబింబాలు…ముందు తన మొహమే కనిపిస్తోంది, తరువాత మబ్బులు కైలాయి. అవి కదలగానే అటూ ఇటూ తల తిప్పింది వాసంతి. టక్కున మెలకువ వచ్చింది. లేచి కూర్చుంది. ఏమిటీ కల? కిటికీ బయటకు చూసింది. చల్లని గాలి ఎటు వైపో పయనిస్తోంది. దూరంగా ఆ కిటికీ కూడా తెరిచే ఉంది. ఎందుకో తల వంచుకుంది. ఈ మబ్బుల్లో ఏముంది? అవునూ, అసలు ఈ మధ్య ఈ ఆలోచనలేమిటి? మబ్బులు, నీళ్లు, అవునూ, ఈ కలలేమిటి? చిన్నగా నవ్వుకుంది. తనలో ఏదో మార్పు వస్తోంది. దుప్పటీ దగ్గరకు లాక్కుంది. అసలు గతంలో ఇంత ఆలోచన చేసేదా? ఏమో! మోకాళ్ల మీద తల ఆంచి మరీ ఆలోచిస్తోంది. కిటికీ రెక్క చిన్నగా కదులుతోంది. తల ఆంచే కను మూల నుంచి అటు చూసింది…మబ్బులు దూరంగా చంద్రుడిని దాటి వాటి దారిన అవి వెళ్లిపోతున్నాయి. ఈ మబ్బులకు పని లేదు! మధ్యలో వస్తాయి, మధ్యలోనే వెళ్లిపోతాయి. ఎందుకో మధ్యలో కొద్ది సేపు ఆ జాబిలిని కప్పేసి వింత ఆట ఒకటి ఆడుకుంటాయి. ఈ చంద్రుడికి ఎన్నడూ నిలకడ లేదు. నిలకడ లేని మబ్బులను సైతం కవ్విస్తాడు. అమాయకుని లాగా కనిపిస్తాడు…ఇదేంటి? లేచి కిటికీ రెక్క దగ్గరకు వచ్చింది…ఏవో పాటలు పాడుకునే తను ఇలా వింత ఆలోచనలతో కవిత్వం చేసేస్తోంది? నో! ఏదో ఉంది…
తనెవరు? అతనెవరు? ఎవరేమిటి? తను వాసంతి, అతను శరత్…దట్స్ ఆల్!
కాదు. కాకూడదు. ఎందుకో ఊపిరి గట్టిగా పీలుస్తోంది. మరల మబ్బుల వైపు చూసింది. ఇలా ఎందుకు కాకూడదు? హృదయమే పెళ్లికూతురు, హృదయమే పెండ్లి కొడుకు, ఆ మబ్బుల మీదకి పరుగులు తీయాలి, అక్కడే ఎక్కడో బొమ్మల పెళ్లిలాగా పెళ్లి జరిగిపోవాలి.
మరల దిండు దగ్గరకు వచ్చింది వాసంతి. తెలుగు సినిమాలు ఇంతగా చూడకూడదు!
నిజమే! జీవితం కటిక నేల. ఆకాశం మబ్బుల లాంటి వాటికి పుట్టినిల్లు. నిలబడేది ఏది?
పైన ఫాను తిరుగుతోంది. శరత్ మాటలను బట్టి అతను దుర్మార్గుడు కాడు. ఎవరు చెప్పారు? నిజమే!
కళ్లు మూసుకుంది. మరల మబ్బులు తిరుగుతున్నాయి. అతను కళా పిపాసి. వింత ప్రేమికుడు. పిచ్చి వాడు కాడు…
భావుకుడు కావచ్చు. నాన్న ఒక సారి అన్నట్లు భావుకులు తొందరగా బావుకోలేరు!
ఊ…అసలు తనకి ఏమి కావాలి? తెలియదు! నిద్ర పట్టటం లేదు. మబ్బులే ఎందుకు పీడిస్తున్నాయి?
శరత్ గీసిన మబ్బులా? కాదు. అతను ఉన్న మబ్బులను ఫొటో తీశాడు. అతను ఏమీ గీయలేదు. అతనికే ఎందుకు దొరుకుతాయి ఇలాంటివి? ఏమో!
కళ్లు మూసుకుని అటూ ఇటూ ఒరిగింది. ఎవరో తట్టినట్లు మరల కళ్లు తెరిచింది. తనకు నిద్ర పట్టటం లేదని తెల్లారిపోవాలా? సరే! పడుకుందాం అనుకుంది.నిశ్శబ్దం అలానే ఉంది. మనసు ఊయల ఊగుతోంది. అయినా వెర్రి పిల్లకు నిద్ర రావటం లేదు! చిరు గాలి ఏదో ఈల పాట కూడా పాడేస్తోంది. అయినా రెప్ప వాలటం లేదు! ఊయల ఇక్కడ కాదు, ఆ మబ్బుల మీదకి వెళ్లి ఊగాలనున్నప్పుడు శరీరంలో కూడా ఏదో వద్దన్నా ఉత్సాహం, పాట ఇక్కడ కాదు, ఆ చంద్రునితో…అవునూ…శరత్ చంద్రునితో కలసి అక్కడే పాడాలి! ఎంత ఆశ! నవ్వుకుంది…అర్థమయ్యేవన్నీ మరోలా అనిపిస్తున్నాయి. కనిపించనివి కూడా కనిపించినట్లు కదులుతున్నాయి. ప్రపంచమంతా ఊగుతోంది. ఏదో అవుతోంది. మరేదో అయిపోతోంది!
…ఇదేనా ప్రేమ ఓ పిచ్చి వాసంతీ? ఎందుకో ఇంక కాసేపట్లో నిద్ర పట్టేయగలదు అనిపించింది. కలలోని ఆ నీటి మీద నడక సాగి ఆగిపోవచ్చేమోననిపించింది. ఒక తీరం అక్కడే దొరకగలదేమో అనిపించింది వాసంతికి!
~~~***~~~

(తరువాయి భాగం త్వరలోనే)