‘ నిన్న లేని అందమేదో ‘ (16)-వేదాంతం శ్రీపతి శర్మ

22 జూన్ 2009 వ్యాఖ్యానించండి

by srikaaram in శ్రీ-రచనలు

గబ గబా కిటికీ దగ్గర కూర్చుని ఆ తెల్ల కాగితాన్ని తెరచి చూసింది. అవునూ, ఇంత ధైర్యంగా ఇలా ఎలా తెచ్చేసింది? ఏమిటో! ఈ పాటను తనకు తెలియకుండానే ఎలా పాడుకుంటూ వెళుతోందీ? ఇది నిజమేనా?
‘…ఎన్ని సార్లు పొడిచినా తెల్ల కాగితం వదలనంటున్నది…’
ఎవరిని వదలనంటోంది? శ్వాస బరువుగా సాగుతోంది. తను చేస్తున్నది తప్పు. ఇవి పిచ్చి వ్రాతలే కావచ్చు. కానీ ఈ కాగితం అతనిది. అతనికి తిరిగి ఇచ్చేయాలి. కుర్చీలో వెనక్కి వాలింది వాసంతి. ఒక పుస్తకంలో భద్రంగా దాచి పెట్టింది. ఒక్క సారి తల విదిలించుకుని వంటింటి వైపు నడిచింది. వెనక్కి తిరిగి పుస్తకాన్ని మరల తెరచి ఆ కాగితం ఉన్న పేజీ తిప్పింది. పేజీ పైన పేజీ నంబరు చూసింది…212 అయిదు తన అదృష్ట సంఖ్య! ఒక్క సారి గట్టిగా మూసేసింది. గబ గబా మరల ఆ టేబిలు వదలి నాలుగు అడుగులు వేసింది.  తెల్ల కాగితం వదలనంటోంది…
~~~***~~~

లేదు. ఇది అతను ఏదో చూసి మరేదో వ్రాసుకున్న గీతలు. తనని వదలననటం ఏమిటి? పిచ్చి కానీ! ఆలోచనలు అలానే పొడుస్తూ ఉన్నాయి. క్షణం తీగెలా సాగి కాలం సాగనన్నట్లున్నది. సాయంత్రం త్వరగా కాదు కదా! కావాలి. తనకి ఏదో కావాలి. ఆవలి గట్టున ఏదో ఉంది. ఈ కాగితం ఇచ్చేయాలి. సాయంత్రం కావాలి. మరల టేబిలు దగ్గరకు వెళ్లి ఆ పుస్తకాన్ని తడుముకుని చూసింది. ఏముంది ఈ కాగితంలో? ఏమీ లేదు. ఎలా తీసుకుని వెళ్లాలి? పుస్తకం తో పాటుగా అయితే బాగుంటుంది. దారిలో ఎగిరిపోకుండా ఉండాలంటే అంతే చేయాలి మరి. ఈ అమ్మాయిలు రాకుండా ముందే బయలు దేరి పోవాలి. అవునూ…కాగితం తిరిగి ఇవ్వటానికేనా ఇంత ఆతృత? అతను ఏమి చేస్తాడు తనని, కాగితాన్నీ చూసి? ఇలా లాక్కుని అలా వెళ్లిపోతాడు. వెళితే మటుకు? తనకేమిటి? లేదు. అలా చేయడు. మరి? పేరడుగుతాడు. ఎందుకు లాక్కెళ్లావని అడుగుతాడు. ఏమి చెబుతుంది? ఆలోచన బాగుంది అందుకని…
అందుకని? తీసేసుకోవాలనిపించింది!
తీసుకుని?
పాడుకోవాలనిపించింది!
తరువాత?
రెండు చేతులతో మొహాన్ని కప్పుకుంది.

నిజమే. కాగితమే పొడుస్తోంది…
~~~***~~~
మరో సారి సూర్యుడు ఆ కొలను చాటున ఒదిగాడు. ఉదయం నుంచి వేచి వున్న ఆ నీటి మీద స్వర్ణ రేఖలు దిద్దాడు. మండే మార్తాండుడు కూడా ఒక్కింత చన్నీటిని కవ్వించాడు. కొండల మాటున కొద్ది సేపు ఆ కొలను ఏమి చేస్తుందా అన్నట్లు దాగాడు!
వాసంతి జింకలా అటు దూకింది. అటూ ఇటూ చూస్తూ పరుగిడుతున్నట్లు అడుగులు వేసింది…అవునూ, అసలు ఆ మనిషి ఎందుకు రావాలి? అక్కడికే ఎందుకు రావాలి? ఆగింది. చుట్టూతా చూసింది. మెల్లగా గుట్ట మీద ఉన్న ఆ కిటికీ దగ్గర ఆగి జాగ్రత్తగా చూసింది. ఎవరూ లేరు. నిర్ధారించుకుని నీటితో పాటు ఉరకలు వేస్తూ వెళ్లిపోయింది.దారి సన్నగా ఉంది. ఎవరూ కనిపించరే? చాలా దూరం నడిచింది. లేదు. ఈ రోజు రాడేమో! ఇంక వెళ్లిపోదాం, చీకటి పడుతోంది…
‘ ఈ రోజు పాడరా? ‘
ఉలిక్కి పడి వెనక్కి తిరిగింది. అతను నవ్వుతున్నాడు.
‘  నన్ను ఎప్పటి నుంచి వెంబడిస్తున్నారు? ‘
‘ ఆ పుస్తకం లోంచి నా కాగితం జారిపోతుందేమోనని అనిపించినప్పటినుంచీ…’
పుస్తకం తీసి వెంటనే కాగితం తీసి ‘ తీసుకోండి ‘, అంది.
అతను పుచ్చుకుని తనివి తీరా తన కవితను చూసుకున్నాడు. ఎందుకో నవ్వి జేబులో పెట్టుకున్నాడు. ఏమీ మాట్లాడలేదు. అటు తిరిగి నడక ప్రారంభించాడు.
మెల్లగా అనుసరించింది.
‘ ఆ కాగితం అంటే మీకు అంత ప్రాణమా?’, అడిగింది.
వెనక్కి తిరగకుండానే చెప్పాడు, ‘ ప్రాణమంటే?’
‘ అదేంటీ? ప్రాణం అంటే మరి ప్రాణం…’
‘ అది ఎక్కడుంటుంది? ‘
‘ …’
‘ తెలియదు కదూ? నాకు తెలుసు. ‘
‘ ఎక్కడుంటుంది? ‘
‘ నా మాటలు కాగితం గుండెకు హత్తుకున్నప్పుడు కాగితం లో ప్రాణం చేరుతుంది. దాని గుండె కొట్టుకుంటుంది. ఒక లయ ఎక్కడి నుంచో జలపాతంలా ఉరకలు వేస్తుంది. ఆ కాగితం కనపడనప్పుడు నాలో ఎక్కడో ప్రళయం కనిపిస్తుంది. అక్కడే నా ప్రాణమని నాకు తెలుసు…’
‘ మీ కవిత బాగుంది ‘
‘ కవితలో ఏది బాగుంది?’
ఓరి నాయనో! ఎలా?
‘ నిన్న లేని అందమేదో…’
‘ మరి నిలబడక నడుస్తున్నారెందుకు? ‘
‘ మీరు ఆగటం లేదు కదా?’
‘ మీ పేరు? ‘
‘ వాసంతి! ‘
‘ చదువుతారా?’
‘ ఏమిటి?’
‘ అందాన్ని! ‘
‘…’
‘ జవాబు చెప్పలేదు? ‘
‘ తెలియదు. ‘
‘ నా వెనకాలే వస్తారా? మీ ఇలెక్కడ? ‘
‘ తెల్ల కాగితం వదలనంటోంది ‘, అనేసి నాలుక కరుచుకుంది!
అతను ఆగిపోయాడు. ఇటు తిరిగాడు. అదోలా చూసి నవ్వాడు.
‘ ఈ కాగితం మీద ఎన్ని సార్లో ఈ కలం తో పొడిచాను. అయినా వదలనంటోంది…’
వాసంతి కళ్లు పెద్దవి చేసింది. ‘ కాగితమే దెబ్బ తిన్నదా? ‘
‘ ఎన్ని సార్లో! అయినా అందంగానే నిలబడి వదలనంటోంది ‘
‘అటు తిరిగి మరల నడక ప్రారంభించాడు.
‘ ఇదే జీవితం…ఏదో పదమంటుంది…పదములు కావు, పాదములు కదలవంటుంది…’
మెల్లగా వెనుక నడిచింది వాసంతి. చీకటి పడుతూ ఉంది. ఆ నీటి ఒడ్డున ఏవో శబ్దాలు అలా వినిపిస్తున్నాయి. కాగితాలెందుకు, పొడవటం ఎందుకు? పదములెందుకు? పాదములెందుకు?
ఈ కవితలో సంగీతం ఉందా? ఈ ఆలోచనలో నాదం ఉన్నదా? ఏమో! లేకపోతే తను పాట ఎలా పాడేసింది? ఏమో!
~~~***~~~