నిన్న లేని అందమేదో (15)-వేదాంతం శ్రీపతి శర్మ

14 జూన్ 2009 వ్యాఖ్యానించండి

by srikaaram in శ్రీ-రచనలు

 

ఇంటిలోని పనులన్నీ గబ గబా ముగించుకుని ఎందుకో ఆ గుట్ట మీద ఉన్న ఇంటి వైపు చూస్తూ కూర్చోవాలనిపించేది. ఒక్కో సారి అక్కడి దాకా వెళ్లి ఆ నీటి ఒడ్డున కూర్చుని ఆ కిటికీ వైపు చూసే దానిని. ఆ కుర్రాడికి ఏమి కనిపిస్తోందని అలా ఏదో వ్రాస్తూ ఉంటాడు? ఆకాశమా? నక్షత్రాలా? ఈ నీళ్లా? ఏమో! ఏదో పదమంటుంది…అంటే ఎక్కడికో ఏదో వెళదామంటోందనా లేక ఒక పదము తనతో మాట్లాడుతున్నదా?
 
ఒక్కో సారి ఒంటరిగా ఆ నీటితో పాటు నడుచుకుంటూ అలా దూరంగా వెళ్లిపోయి వెనక్కి తిరిగి చూసేది. ఆ ఇల్లు ఒక చిన్న బొమ్మలా కనిపించేది. ఆ ఇంటికీ ఈ నీటికీ మధ్య పెరిగిన దూరం వలన ఇప్పుడు ఆ గుట్ట, తన చిన్న పల్లెటూరు ఒక చక్కని దృశ్యం లా కనిపించేది. పదములు కావు, పాదములు కదలవంటుంది…కదలనివి పదములు కావా? ఆ కవితల్ ఓని పాదములు ముందుకు వెళ్లటం లేదా? ఓహో! అంత బాగుందా ఈ ఊరు? ఆలోచిస్తుండగా ఎందుకో తనూ కదల లేదు. ప్రక్కన నీళ్లు అలా చిన్న శబ్దం చేసుకుంటూ జారి పోతున్నాయి. ఎవరో మాట్లాడుతున్నట్లనిపించింది. చుట్టూతా చూసింది. ఏమీ లేదు.వాసంతికి తనతో తాను మాట్లాడుకోవటం ఎందుకో అలవాటయిపోయింది. అలాంటప్పుడు ఎవరూ లేకపోయినా ఎవరో మాట్లాడినట్లుంటుంది! ఒక చెట్టును ఆనుకుని నీటి వైపు చూసింది.నిజమే! ఇంత దగ్గరగా ఉంటున్నా ఈ అందాలు ఎన్నడూ కనపడలేదు. నీటిలో కనిపిస్తున్న తన ప్రతిబింబం, ఆ చెట్టూ తనని నిలబెట్టేసినట్లు ఉంది. నిన్న లేని అందమేదో నిలబడి పొమ్మన్నది! నిలబడమన్నదా? నిలబడి పొమ్మన్నదా? ఒక్క సారి గుండె ఝల్లు మంది.
  

నీటికి అటు వైపు ఆ కుర్రాడు ఏదో పుస్తకం చదువుకుంటూ కూర్చుని ఉన్నాడు.తనని చూసి అలా చూస్తూ ఉండి పోయాడు.ఈ లోకం లోకి వచ్చి మెల్లగా వెనక్కు తిరిగింది.

‘ నా పాట…’

వెనుక నుంచి వినిపించింది.ఆగి అటు తిరిగింది.

‘ ఏ పాట? ‘
‘ నిన్న లేని అందమేదో…’
‘ నాకు తెలియదు!’
‘ నా కాగితం మీరే తీసుకున్నారు ‘
‘ మీకెలా తెలుసు నేనేనని? నాతో ఇంకా ముగ్గురున్నారు!’
‘ ఆ పాట మీరే పాడుతున్నారు. నేను వింటూ మీ వెనుక వస్తున్నాను.’
‘ నిజమా?’
‘…’

~~~***~~~

ఒక్క ఉరుకున పరుగు తీసి ఇంటిలోకి వచ్చి ఊపిరి తీసుకుంది.అతను ఏదో అంటున్నాడు. వినిపించలేదు. వినిపించుకోలేదు. నవ్వొచ్చింది. చీకటి పడుతోంది. అమ్మో! మళ్లీ అలా వెళ్లకూడదు. ఇంకేమైనా ఉందీ? చదువుతున్న ఒక నవల లోంచి ఆ కాగితం తీసింది. ఎన్ని సార్లు పొడిచినా ఈ కాగితం వదలనంటున్నది…

~~~***~~~